Besluit op bezwaar na klacht bergingsbedrijven over functioneren Landelijk Centraal Meldpunt
De NMa verklaart bezwaren van bergingsbedrijven ongegrond over het feit dat gestrande automobilisten niet zelf kunnen kiezen voor een bergingsbedrijf. De afspraak tussen de alarmcentrales heet de bergingsregeling Incident Management.
De Branchevereniging voor Bergingsbedrijven en een aantal afzonderlijke bergingsbedrijven hebben bij de NMa klachten ingediend tegen het functioneren van het Landelijk Centraal Meldpunt (hierna LCM). De klagers stellen dat het functioneren van het LCM en de rol die de politie speelt bij het melden van incidenten, alsmede de gedragingen van verzekeraars, alarmcentrales, het Verbond van Verzekeraars, de SIMN en Rijkswaterstaat, tot gevolg hebben dat alleen de door de verzekeraars/alarmcentrales gecontracteerde bergingsbedrijven eerste bergingsopdrachten verwerven op het onderliggende Nederlandse wegennet, terwijl de gestrande automobilisten de mogelijkheid wordt ontnomen om zelf een bergingsbedrijf in te schakelen. In feite stellen klagers dat nadat de NMa de ontheffing voor eerste bergingsopdrachten op het onderliggende wegennet heeft ingetrokken met ingang van 1 juli 2003, nog steeds alleen de door de verzekeraars/alarmcentrales gecontracteerde bergingsbedrijven eerste bergingsopdrachten verwerven op het onderliggende Nederlandse wegennet. Verder stellen klagers dat verzekeraars ten onrechte weigeren om facturen te betalen van bergingsbedrijven die niet door verzekeraars/alarmcentrales zijn gecontracteerd.
In de bestreden besluiten heeft de Raad voorop gesteld dat er geen aanleiding is om te vermoeden dat het LCM anders dan louter faciliterend werkt. De Raad heeft verder geoordeeld, dat het optreden van de politie geen ondernemingsactiviteit is waarop de Mededingingswet van toepassing is, en dat de handelswijze van de verzekeraars, alarmcentrales, de SIMN en het Verbond van Verzekeraars, niet als mededingingsbeperkend in de zin van artikel 6, eerste lid, Mw en artikel 24 Mw kan worden gekwalificeerd. Ten slotte heeft de Raad de verzoeken van klagers om nader onderzoek in te stellen afgewezen met een beroep op haar prioriteringsbeleid.
In het besluit op bezwaar heeft de Raad de bestreden besluiten volledig gehandhaafd en alle bezwaren ongegrond verklaard. Met een uitvoerige feitelijke en historische uiteenzetting van de bergingswerkzaamheden heeft de Raad haar standpunt herhaald, dat de gedragingen van de politie waartegen de bezwaren zijn gericht buiten het bereik van de Mededingingswet vallen. Vervolgens heeft de Raad geoordeeld, dat het LCM niet tot doel heeft om bepaalde niet door de verzekeringsmaatschappijen/alarmcentrales gecontracteerde bergingsbedrijven uit te sluiten van eerste bergingsopdrachten op het onderliggende wegennet, aangezien het LCM op geen enkele wijze bepaalt welke bergers voor eerste bergingsopdrachten op het onderliggende wegennet worden geselecteerd. Het LCM werkt louter faciliterend en leidt niet tot een mededingingsbeperkende coördinatie in de zin van artikel 6, eerste lid, Mw. De Raad oordeelt dat het verzekeraars vrij staat om betaling te weigeren van bergingsopdrachten die niet door haar gecontracteerd zijn. Dergelijke bepalingen vallen onder de contractsvrijheid van verzekeraars en zijn als zodanig niet in strijd met artikel 6 Mw. Ook de bezwaren dat verzekeraars zich schuldig zouden maken aan ongeoorloofde koppelverkoop (bestaande uit het feit dat alleen een WA-verzekering wordt aangeboden indien ook bepaalde hulprechten worden meeverzekerd), wijst de Raad af. Tenslotte heeft de Raad geoordeeld dat geen feiten of omstandigheden door de bezwaarmakers naar voren zijn gebracht die tot een nader onderzoek aanleiding zouden kunnen geven.